Και στην Γερμανία το φαινόμενο έχει παράδοση: πλησιάζοντας οι εβδομάδες των διακοπών ο ιδιοκτήτης ζώου ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι το γλυκύτατο κουταβάκι του έχει γίνει ένας δραστήριος και μεγάλος σκύλος τον οποίον ούτε μπορεί ν΄ αφήσει κανείς μόνο του στο σπίτι για εβδομάδες ούτε όμως μπορεί κανείς να τον πάρει μαζί του στις διακοπές στην θάλασσα. Έτσι του φυτρώνει η ιδέα: γιατί να μην «χαρίσει» στο ζώο την ελευθερία του; Σε ένα πάρκινγκ στο αυτοκινητόδρομο π.χ. όπου θα το δέσει προσεχτικά μην τυχόν ... πατηθεί από αυτοκίνητο! Μια παρόμοια συμπεριφορά καθιστά και την αιτία του προβλήματος με τα αδέσποτα ζώα στην Ελλάδα, όπως το περιγράφει ο Stefan Grothus:

(Ιούνιος 2004, Arche Noah, Κρήτη)

Παράδοση

Οι μαζικές δηλητηριάσεις έχουν σχεδόν παράδοση στην Ελλάδα. Έλληνες φιλόζωοι αναφέρουν ότι παλαιότερα τα αδέσποτα φορτώνονταν σε καΐκια και ρίχνονταν στην θάλασσα μακριά από την ακτή. Μετά από πολλές ώρες κολύμβησης τα σκυλιά πνίγονταν. Ήταν συνηθισμένη και γνωστή σε όλους μέθοδος.
Οι δηλητηριάσεις έχουν γίνει συνήθεις αφότου πωλούνται οι ανάλογες χημικές ουσίες.  Στις πόλεις γίνονται τακτικά οργανωμένες δηλητηριάσεις χωρίς ποτέ να γίνονται γνωστοί οι δράστες ή οργανωτές. Στις μεγάλες πόλεις κανείς δεν ομολογεί ότι οργανώνει τις δηλητηριάσεις αλλά είναι γεγονός ότι αδέσποτα ζώα πεθαίνουν τακτικά από δηλητηριάσεις. Επειδή χώρος και χρόνος ταιριάζουν υπάρχουν υποψίες ότι το μοίρασμα των δολωμάτων ανατίθεται στην υπηρεσία απορριμμάτων, αλλά αυτά είναι μόνο υποψίες που δεν αποδεικνύονται. Φαίνεται,
όμως, από το μέγεθος των εκτάσεων που γίνονται δηλητηριάσεις στις διάφορες περιοχές ότι εδώ υπάρχει οργάνωση και μελετημένη δραστηριότητα εκ μέρους ανώτερων οργάνων. Κανείς όμως από την επίσημη πλευρά θα πει δημοσίως ότι οργανώνονται μαζικές δηλητηριάσεις.
Φιλόζωοι αναφέρουν ότι στα χωριά υπάρχουν πάντα κάποια άτομα που βγάζουν τακτικά φόλες. Αυτές είναι ατομικές πρωτοβουλίες οι οποίες δήθεν δεν έχουν σχέση με τον δήμαρχο ή κάποιο άλλο ανώτερο όργανο. Στα χωριά συζητείται ανοικτά αν κάποιος βγάζει φόλες. Επίσης, είναι εντελώς φυσικό να γίνονται απειλές για φόλες όταν υπάρχουν προβλήματα με σκυλιά. Η προσωπική ιδιοκτησία έχει μεγαλύτερη αξία από την ζωή ενός αδέσποτου ζώου που την απειλεί. Δεν λαμβάνονται και υπ’ όψιν εναλλακτικές λύσεις όπως οι κότες να προστατεύονται με
περιφράξεις από αλεπούδες, κουνάβια και σκυλιά όπως γίνεται σε άλλες χώρες. Συχνά οι άνθρωποι στα χωριά δεν διαθέτουν το απαραίτητο χρήμα. Πιο φτηνά τους έρχεται να αγοράσουν φόλες, και είναι και λιγότερος κόπος.
Σε μέρη με τουρισμό η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική. Παραθεριστές από την Αθήνα ή άλλες πόλεις αφήνουν εκεί τα σκυλάκια τα οποία τους έχουν γίνει βάρος από τότε που τα πήραν το χειμώνα σαν γλυκά κουταβάκια. Μέχρι το καλοκαίρι αυτά τα κουταβάκια έχουν μεγαλώσει και δεν χωρούν πια στο διαμέρισμα και έχουν πολλές απαιτήσεις. Και έτσι οι οικογένειες παρατούν τα σκυλιά στο χωριά των διακοπών τους, βλέποντάς το σχεδόν ρομαντικά: εκεί είναι όμορφα και ειδυλλιακά, σίγουρα θα περάσει καλά εκεί ο σκύλος τους. Το θεωρούν σχεδόν σαν μια πράξη απελευθέρωσης που κάνουν για τον σκύλο τους, αφού θα ζήσει ελεύθερα στην φύση …
Οι φιλόζωοι στην Ελλάδα γνωρίζουν: αν πάνε κάπου και δεν βλέπουν πια αδέσποτα εκεί που προηγουμένως πάντα υπήρχαν αυτό σημαίνει ότι έχουν πέσει φόλες.
Η παράδοση ήδη δεκαετιών να δηλητηριάζονται τα αδέσποτα είναι η καλύτερη απόδειξη ότι το δηλητήριο δεν αποτελεί λύση για το πρόβλημα των αδέσποτων ζώων. Μαζικές στειρώσεις βοηθούν να ελέγχεται τουλάχιστον η αναπαραγωγή. Μεγάλο πρόβλημα είναι όμως και οι άνθρωποι οι οποίοι αγοράζουν κουταβάκια (ράτσας) από ιδιώτες εκτροφείς ή σε μαγαζιά που εισάγουν από ανατολικές χώρες και μετά τα παρατάνε στο δρόμο όταν αυτά μεγαλώνουν ή αρρωσταίνουν.
Αυτό είναι η ουσιαστική αιτία των μεγάλων αριθμών αδέσποτων και επομένως αυτοπροκαλούμενη.
Η άγνοια και η έλλειψη ενδιαφέροντος πολλών ανθρώπων για τις ανάγκες και τους τρόπους ζωής των άλλων πλασμάτων οδηγεί σε ρομαντικές ιδέες για «μια ελεύθερη ζωή στην φύση» και έτσι ελέγχονται οι τύψεις εκείνων που παρατούν τον σκύλο της οικογένειας στο δρόμο.
Η πράξη της εγκατάλειψης θεωρείται απελευθέρωση του ζώου και μπροστά στις μάζες των άθλιων και πεινασμένων αδέσποτων σκύλων οι άνθρωποι απλώς κλείνουν τα μάτια. Το χάλι που ζουν εκείνα τα αδέσποτα δεν έχουν, βέβαια, καμία σχέση με το δικό τους σκύλο...